παραλειπόμενα του 12ου Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ
του  12ου Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ

Είναι λίγες οι διοργανώσεις φεστιβάλ που συνδυάζουν τη θεματολογία τους με το κτιριακό περιβάλλον, στο οποίο γίνεται. Στο Λαύριο έχει γίνει αυτό το μικρό «θαύμα». Ξεκινήσαμε να γράφουμε τα «παραλειπόμενα» του φεστιβάλ, το οποίο επισκεπτόμαστε. Και θα συνεχίσουμε με το 12ο Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ, το οποίο έγινε στο Λαύριο. Αυτά τα «παραλειπόμενα» δεν είναι τίποτε άλλο από στιγμιότυπα που ο φακός μας αποθανάτισε (η αλήθεια είναι ότι αποθανατίζει και άλλες στιγμές, αλλά προτιμούμε να κρατούμε τις πικάντικες και όχι προσβλητικές, τις επικοινωνιακές στιγμές, μετά να τις σχολιάζουμε). Κάνουμε ένα σύντομο σχόλιο, παραπέμποντας στις αντίστοιχες φωτογραφίες. Κάθε φορά τα σχόλια είναι διαφορετικά, τόσο σε έκταση όσο και σε ύφος, ανάλογα με το φεστιβάλ που έχουμε επισκεφθεί.

 

Πραγματικά αν στρέψει κάποιος το βλέμμα του γύρω από τη δεύτερη αίθουσα, προφανώς κάποιο εργαστήριο της βιομηχανίας στο Λαύριο, όπου γίνονταν οι προβολές, θα μπορούσε να δει κτίρια που σου δίνουν μια εντύπωση και αίσθηση του τι γινόταν και ποια ήταν η ζωή μέχρι οι δραστηριότητες να σταματήσουν. Όσο μπαίνει κάποιος μέσα στο συγκρότημα κτιρίων τόσο ταξιδεύει στην ιστορία. Στη φωτό1 μπορείτε να δείτε ένα μικρό δείγμα. Αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν ένα έναυσμα για να ταξιδέψει κανείς στο Λαύριο και να επισκεφθεί το Πολιτιστικό Τεχνολογικό Πάρκο που βρίσκεται μόλις στην είσοδο της πόλης, ερχόμενος από την Αττική Οδό.

Ακριβώς δίπλα από την αίθουσα όπου γίνονταν οι προβολές, μια αίθουσα του κτιριακού συγκροτήματος έχει μετατραπεί σε ένα πολύ όμορφο κέντρο, καφέ και εστιατόριο. Από ότι ξέρουμε το καλοκαίρι λειτουργεί μέσα στο Τεχνολογικό Πάρκο ένας θερινός κινηματογράφος. Κατά συνέπεια αυτό το κέντρο είναι μια όαση, ο θεατής αντί να πηγαίνει στην πόλη, στο λιμάνι του Λαυρίου, μπορεί να πιεί έναν καφέ με την ησυχία του σε αυτή την όμορφη αίθουσα της οποίας τον περίβολο δείχνουμε στη φωτό2

Και το σικ ταιριάζει για το Λαύριο. Πράγματι, μόλις μπήκαμε σε αυτό το καφέ, δεξιά, σε μια κόγχη είδαμε κάτι που μας τράβηξε την προσοχή μας αμέσως. Ένας καθρέφτης και ένα σκηνικό που μας θυμίζει πολύ τις ταινίες του Φελίνι, αυτά τα αισθησιακά σκηνικά στα οποία ο ερωτισμός ήταν ο πραγματικός και κύριος πρωταγωνιστής. Στη φωτό3 είναι αυτό που τραβήξαμε ενστικτωδώς όταν το είδαμε. Τα σχόλια δικά σας…

1	2	3

Ένας τελευταίος καφές σου δίνει δύναμη για να πας να «βουτήξεις» στον ωκεανό των καρέ. Εδώ η παρέα τα λέει, ανταλλάσσει απόψεις, δύο λόγια για τις ταινίες, για τους σκηνοθέτες. Όμως αυτά τα «δύο λόγια» ποτέ δεν είναι δύο, πολλαπλασιάζονται και η κουβέντα ανάβει. Ένα γρήγορο ταξίδι στο παρελθόν, θύμισες και συνδέσεις με το παρόν, είναι μια αναγκαία και αναπόφευκτη διαδικασία που κάνει οποιοσδήποτε, όπως αυτή εδώ η παρέα στη φωτό4.

Και αν είσαι μόνος; Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μόλις έχεις πληροφορηθεί για τις ταινίες που θα παιχτούν. Το ένα φέρνει το άλλο. Κάνεις ένα ταξίδι στο παρελθόν. Θυμάσαι τα καλά και τα άσχημα. Τους φίλους που έχουν φύγει, αυτούς που έχουν απομακρυνθεί, αυτούς που κρατάς ακόμα και σε ζεσταίνουν με τα φιλικά αισθήματά τους. Και αναπολείς… Βοηθά και το τοπίο, μελαγχολικό και πραγματικό, δείχνει το παλιό που έχει πεθάνει, το νέο που όλο και περισσότερο κυριαρχεί τη ζωή μας και ορίζει το μέλλον που μας περιμένει. Η κυρία, στη φωτό5, είναι σκεπτική. Ποιος ξέρει γιατί, βυθισμένη στις σκέψεις της, ταξιδεύει στον πλου που η ίδια έχει χαράξει.

Ένας ονειροπόλος μπορεί να είναι συνδικαλιστής; Ο Λεωνίδας Βαρδαρός έχει αποδείξει ότι μπορεί. Στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, στην Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών και στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεαμάτων και Ακροαμάτων, έχει δώσει δυναμικά το παρόν του. Όλα αυτά έχοντας χαράξει μια δυναμική πορεία στο θέατρο και στον κινηματογράφο, σαν ηθοποιός και σκηνοθέτης, δεν σταματά να μας εκπλήσσει. Έτυχε να το βοηθήσω σε κάποια γυρίσματα για ένα ντοκιμαντέρ που ετοίμαζε, κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη. Εκεί γνώρισα μια άλλη πτυχή του, την πολύ δυναμική και τολμηρή, αυτή που δε μας δείχνει η παραπλανητική φωτό6, η όψη που όλοι στον κινηματογραφικό χώρο ξέρουμε, εκτός βέβαια από αυτούς που έχουν συνεργαστεί μαζί του.

4	5	6

Κάποια στιγμή φεύγεις. Έχει ήδη νυχτώσει. Το Λαύριο έχει πάρει μια άλλη μορφή. Μυστήριο, ρομαντισμός, γοητεία, αυτά είναι τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν. Ακόμα και τα κτίρια φαίνονται πολύ διαφορετικά. Στις φωτό7α, β και γ, φαίνεται αυτό ακριβώς που θα κουβαλάς από το Λαύριο: την άλλη όψη του. Αυτή που θα σε γοητεύσει για να το επισκεφθείς ξανά. Όπως έχω κάνει και εγώ, όχι μόνο με αφορμή το Φεστιβάλ, αλλά και για να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες, να ανακαλύψω την απόμακρη πλευρά του, αυτή που δεν φαίνεται και είναι λίγο έξω από την είσοδο της πόλης, ερχόμενοι από την Αττική Οδό.

7α	7β	7γ

Όταν έχεις απομακρυνθεί, αφήνεις το Τεχνολογικό Πάρκο και είσαι στη Λεωφόρο που οδηγεί στην Αθήνα. Άλλοι έρχονται, έως αργά το βράδυ, άλλοι φεύγουν είτε για να διασκεδάσουν είτε για να πάνε να ξεκουραστούν. Η κίνηση, μέχρι αργά το βράδυ είναι μεγάλη. Ο Δήμος της Λαυρεωτικής δέχεται και ξεπροβοδίζει ανθρώπους, έχοντας ο καθένας διαφορετικά αισθήματα. Πάντως το μυστήριο κυριαρχεί, ειδικά όταν περιμένεις, έξω από την πόλη, το λεωφορείο να έρθει. Ακόμα και τώρα οι τέσσερις φωτογραφίες -φωτό8α, β, γ και δ- είναι σαν ένα φιλμ που έχει μείνει στο μυαλό μου. Θα μπορούσε να ήταν μια ταινία μυστηρίου, ένα φιλμ νουάρ ή μια ερωτική αφήγηση. Όλα βασίζονται στην αναμονή. Θα ήταν άσκοπο να βάλουμε λεζάντες. Αυτές οι φωτογραφίες, χωρίς λόγια, είναι ελεύθερες για κάθε ερμηνεία. Μια opera aperta.

8α	8β
8γ	8δ

 

Γιάννης Φραγκούλης

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ 12ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ