2ο Φεστιβάλ Πορνογραφικού Κινηματογράφου

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

 

Είδαμε το Φεστιβάλ, όλες τις ημέρες του. Προσπαθήσαμε να βρούμε κάποια στοιχεία καλού, έστω πορνογραφικού, κινηματογράφου. Με δεδομένο ότι είναι ένα Φεστιβάλ που μεταφέρεται από τη Γερμανία, η οποία φημίζεται για τις ποιοτικές της φεστιβαλικές διοργανώσεις, περιμέναμε κάτι το εξαιρετικό. Πέρυσι είχαμε δει ταινίες που ήταν λιγότερο πορνογραφικές είχαν όμως μια ποιότητα κινηματογραφικών ταινιών. Αυτό έλειπε από τη φετινή διοργάνωση.

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ

Είδαμε ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ για τους ιδιόρρυθμους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Atomic skullfuck orgy» (2007), Joe Gallant, κατάφερε να μας δείξει τον εσωτερικό τους ψυχικό κόσμο, τις βαθύτερες αιτίες που τους οδήγησαν σε εξτρεμιστικές καλλιτεχνικές πράξεις, τελικά ότι αυτές οι δημιουργίες τους ήταν όντως καλλιτεχνικές, κάτι που θα το έβλεπε κανείς αν έβγαζε από το μυαλό του τη σεμνοτυφία, την ντροπή για αυτό που βλέπει, τελικά έβλεπε μια ασυνήθιστη κριτική στο ισχύον κοινωνικό σύστημα και, ουσιαστικά, ένα κάλεσμα για την ανατροπή του.

Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν μια παραγωγή του Λάρι Φιλν. Να θυμίσουμε ότι πρόκειται για τον προκλητικό δημιουργό πορνό εντύπων που πέθανε από ναρκωτικά όταν έφτασε στην παρακμή του. Η ζωή του είχε γίνει ταινία από το ίδιο το Χόλιγουντ, πριν λίγα χρόνια. Στην ταινία «Pirates» (2005), ΗΠΑ, του Joone, έχουμε μια κλασική πορνό ταινία. Όμως όσο η ταινία εξελίσσεται τόσο καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για μια κριτική στο ισχύον σύστημα. Οι δομές καταρρέουν και μαζί τους παρασέρνουν ότι έχει διαφυλαχθεί με προσοχή, κατ’αρχήν τον κλασικό, ρομαντικό και ωραιοποιημένο έρωτα.

Η επανάληψη των ίδιων σκηνών κουράσανε, όμως θα πρέπει να δείξουμε κατανόηση αφού έχουμε περισσότερο με μια cult ταινία πορνογραφικού περιεχομένου. Με άλλα λόγια, η δομή της δεν μπορεί να υπακούσει την κλασική αφήγηση ούτε ο έρωτας μπορεί να είναι έτσι όπως τον αφηγούνται στις ερωτικές ταινίες. Αντίθετα, αυτή η γκροτέσκο αφήγηση μας διευκολύνει να δούμε την ανατροπή που πάει να γίνει από στιγμή σε στιγμή. Εκτός αυτών, ο σκηνοθέτης παίζει με το θεατή. Τον ξεγελά. Τον αφήνει να πιστεύει ότι θα δει μια πορνοταινία ώσπου μια στιγμή πετά μια σεκάνς που θα ζήλευαν και οι πιο καλές, κλασικές, ταινίες. Τότε βλέπεις την ανατροπή και το γκροτέσκο που αυτή η ταινία θέλει να δείξει.

ΤΑ ΣΩΟΥ

Τα σώου που ακολουθούσαν μετά τα μεσάνυχτα ήταν ενδιαφέροντα. Για τους πολλούς ήταν πρωτόγνωρα, για τους πιο μυημένους δεν ξεπερνούσαν το κλασικό ερωτικό σώου.

Σώου για όλα τα γούστα, ερωτικά, στρέιτ, με αυταρχικό, για ομοφυλόφιλους, άντρες και γυναίκες. Πάντως το κλαμπ ήταν γεμάτο τόσο για τις ταινίες, από τις 8.00 το απόγευμα και έπειτα όσο και για τα σώου. Οι προκλήσεις δεν ήταν πολλές ούτε αυτά που έδειχναν ήταν ακραία. Νομίζουμε ότι σε κάποια εξειδικευμένα κλαμπ γίνονται σώου πιο ακραία.

Περιμένουμε την επόμενη χρονιά κάτι το πραγματικά προκλητικό. Καλύτερο επίπεδο ταινιών. Η οργάνωση ήταν άψογη και για αυτό… ευθύνονται όλοι: το κλαμπ Gagarin, οι διοργανωτές και το κοινό που στάθηκε άψογο ακόμα και όταν οι ταινίες ή το σώου δεν τον ικανοποίησε απόλυτα. Ένα Φεστιβάλ που θα θέλαμε να συνεχίσει να γίνεται, τουλάχιστον για να σπάσει αυτό το ταμπού στη συντηρητική μας κοινωνία.

Γιάννης Φραγκούλης

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ