ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

θεατρική κρίση

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Η θεατρική κρίση είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Ήδη έχει χτυπήσει την πόρτα της Αμερικής ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, έχει μπει μέσα. Στο Μπροντγουέι έχουν φανεί τα πρώτα αποτελέσματά της. Ξεκίνησαν φιλόδοξες παραστάσεις και σιγά-σιγά άρχισαν να κατεβαίνουν

Τα άδεια καθίσματα έδωσαν τη χαριστική βολή για να κατέβουν παραστάσεις πριν να ολοκληρωθεί καλά-καλά η σεζόν. Η Σαρλότ Σεν Μάρτιν, εκτελεστική διευθύντρια του Broadway League, του Σωματείο εργαζομένων και παραγωγών του Μπροντγουέι, δήλωσε ότι «οι επόμενες έξι εβδομάδες είναι κρίσιμες». Αντίθετα το West End, στο Λονδίνο, δεν απειλείται, από την οικονομική κρίση, όπως σημειώνει η εφημερίδα Guardian.

ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ;

Οι ελπίδες των θεατρικών παραγωγών είναι στα Χριστούγεννα και στην παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι η περίοδος που η κίνηση στα θέατρα είναι στο φόρτε της. Πιστεύουν οι περισσότεροι ότι αυτή την περίοδο θα γεμίσουν οι αίθουσες ή, τουλάχιστον, θα αυξηθεί η κίνηση για να μην είναι τα άδεια καθίσματα πλέον ο κανόνας για αυτές τις ημέρες.

Την περασμένη Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008, έπεσε η αυλαία και στην παράσταση «American buffalo», του Ντέιβιντ Μάμετ, μετά από μια εβδομάδα παραστάσεων. Από ότι λένε οι πολύ κακές κριτικές οφείλονταν στα πολύ λίγα εισιτήρια, όμως στο μιούζικαλ «13», το οποίο είχε πολύ καλές κριτικές, είχαμε περίπου την ίδια εικόνα. Από 35 έως 60%, από το Σεπτέμβριο μέχρι σήμερα, ήταν η πληρότητα των αιθουσών.

Η κακή εικόνα συμπληρώνεται με τις θεατρικές παραστάσεις «Hairspray», «Ξύπνημα της Άνοιξης», «Young Frankestein» και «Monty Pythons Spamalot», οι οποίες από το Γενάρη του 2009 θα είναι παρελθόν για την αμερικάνικη θεατρική σκηνή. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο της New York Post, το Μάικλ Ράιντελ, οι τιμές των εισιτηρίων έχουν αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που είναι απλησίαστες για πολλούς Νεοϋρκέζους.

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;

Την προηγούμενη χρονιά οι εισπράξεις έφτασαν στα 937 εκατομμύρια δολάρια. Η μείωση ήταν σημαντική, και αυτό γιατί οι εργαζόμενοι στο Μροντγουέι είχαν απεργία το Νοέμβριο του 2007. Όμως η οικονομική κατάσταση στις ΗΠΑ, η πτώση του Χρηματιστηρίου, οι κατασχέσεις των σπιτιών και οι απολύσεις έχουν κάνει πολλούς να σκεφτούν για να πάνε στο θέατρο.

Η φετινή σεζόν, παρότι δεν υπάρχουν απεργίες, φαίνεται ότι θα είναι υποτονική. Από ότι λένε οι αναλυτές δεν πρόκειται να ξεπεράσει το 1 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό πολύ χαμηλό για την αμερικάνικη βιομηχανία του θεάματος. Αν, βέβαια, σκεφτούμε ότι η θεατρική σκηνή του Μπροντγουέι είναι πόλος έλξης για πολλούς θεατρόφιλους από όλο τον κόσμο, με δεδομένο ότι πολλοί ταξιδεύουν στη Νέα Υόρκη ειδικά για να δουν θέατρο, τότε καταλαβαίνουμε ότι η κρίση, και στη θεατρική σκηνή, είναι παγκόσμια.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ελλάδα. Την κρίση αυτή, σύμφωνα με θεατρικούς επιχειρηματίες τη χώρας μας, αυτή θα τη δούμε το χειμώνα και, ιδίως, το καλοκαίρι. Είναι καθαρά τυχαίο γεγονός ότι ακόμα δεν έχουμε αντιμετωπίσει αυτό τα πρόβλημα στη χώρα μας. Αλλά, σε γενικές γραμμές, στην οικονομία δεν έχουμε δει ακόμα τα σημάδια αυτής της κρίσης στην ελληνική κοινωνία. Οι τιμές βέβαια των εισιτηρίων είναι χαμηλές, σε σχέση με αυτές των άλλων χωρών, δεν παύουν όμως να είναι υψηλές για το οικονομικό εισόδημα των Ελλήνων.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος λέει ότι η αμερικάνικη κουλτούρα, όσον αφορά στο θέατρο, είναι πολύ διαφορετική από την ελληνική. Η Ελληνική Εταιρεία Θεαμάτων δε βλέπει, προς το παρόν κρίση, αντίθετα θεωρούν ότι αυτή η χρονιά θα είναι πολύ καλή για την Ελλάδα. Αντίθετα, ο Γιάννης Χουβαρδάς, καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, θεωρεί ότι δεν περνάμε κρίση, όπως και δεν υπάρχει και αυξητική τάση. Θεωρεί ότι θα έχουμε μια καλή χρονιά αν γίνουν παραστάσεις που σέβονται το θεατή.

ΕΛΠΙΔΕΣ

Υπάρχουν ελπίδες για την ελληνική θεατρική σκηνή. Έτσι ή αλλιώς δεν είχαμε άνθηση της θεατρικής κίνησης στην Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες. Το περίεργο είναι ότι ανοίγουν νέες θεατρικές σκηνές, κυρίως μικρές, ενώ κινηματογράφοι γίνονται θεατρικές αίθουσες.

Η κρίση έχει χτυπήσει στην Ελλάδα πρώτα τον κινηματογράφο και το βιβλίο, όχι το θέατρο. Ίσως το θέατρο είναι η διασκέδαση των λίγων, μιας πνευματικής ελίτ, η οποία θα δώσει, έστω από υστέρημά της, για να δει μια καλή παράσταση. Από την άλλη, οι φτηνές και μεγάλες παραγωγές, όπως οι επιθεωρήσεις, απευθύνονται στο μεγάλο κοινό, εκεί τα δεδομένα είναι διαφορετικά και θα το δούμε από τον Ιανουάριο του 2008 και έπειτα.

Γιάννης Φραγκούλης

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΣΗ