ΤΟ ΦΙΛΜ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Το φιλμ των διακοπών

Έφτασε ο καιρός. Τα μάζευες τόσο καιρό, τα υπολόγισες και αφού τα έβαλες όλα κάτω βρήκες το μέρος. Το συζήτησες με τη συμβία και, αν και είσαι ο άντρας που αυτός μόνος του αποφασίζει για όλα, πήρες τη γνώμη της, την έλαβες σοβαρά υπόψη σου και έκλεισες το μέρος. Θα ξεκινάγατε για την εξοχή. Θα κάνατε και εσείς τα μπάνια του λαού, όπως λέγονται πλέον ευρέως. Φόρτωσες τα σέα σου και μέα σου στο αυτοκίνητο. Το ξαναβλέπεις έτσι φορτωμένο και σκέφτεσαι: «Μετακόμιση κάνουμε;». Και ξεκινάς.

Θυμάσαι που γύρναγες πέρυσι από τις διακοπές, μελαγχολικός που επέστρεφες, είχες περάσει καλά, οικογενειακά, βέβαια, αλλά γύρναγες σα σβούρα από το ένα μέρος στο άλλο. Δεν έλεγες να καθίσεις, εσύ και οι άλλοι, σε ένα μέρος, σαν τον κ. Ιλό στην ταινία «Οι διακοπές του κ. Ιλό», στην ταινία του Ζακ Τατί. Επέστρεφες και ήταν νύχτα, σε δυσκόλευε ο δρόμος και τα αυτοκίνητα που έρχονταν στο αντίθετο ρεύμα.

Θυμήθηκες τότε, στα νιάτα σου, που γυρνούσες από ένα ξαφνικό και περιπετειώδες ταξίδι. Είχες πάει με τη Λίτσα. Είχατε πάρει ένα σαράβαλο, σαν αυτό του Φωτόπουλου, όταν έκανε τον ταξιτζή, για να γυρίσετε τον έρωτά σας στις ακτές της Κρήτης, από δυτικά μέχρι ανατολικά, από πάνω μέχρι κάτω, μέχρι η Λίτσα να βρει έναν που της «γυάλισε» και να ξελογιαστεί και απέμεινες εσύ με το σαραβαλάκι να επιστρέφεις στη βάση σου, μόνος.

Σε μια καντίνα την είδες. Δεν ήταν η κούκλα, αλλά σου γυάλισε. «Αυτή είναι για μένα», είπες. Και η Λίτσα, ξαφνικά, χάθηκε σα μια οπτασία, σαν τον καπνό από το τσιγάρο. Και η Μαρία πήρε τη θέση της, όπως σε αυτά τα τρομερά ζευγάρια με τον Αλεξανδράκη και την Ανουσάκη, αλλά και τον Αυλωνίτη να προσπαθεί να τα κανονίσει, έτσι οι έρωτες πέθαιναν και ανασταίνονταν.

Σου έμεινε η Μαρία, σκαρώσατε μαζί και δύο παιδιά που σας παιδεύουν και τα παιδεύετε. Και όλο λες ότι θα τη χωρίσεις. Και όλο το αναβάλεις. Φέτος, σκέφτεσαι, θα κάνω διακοπές μόνος, να θυμηθώ, βρε αδελφέ, τα παλιά, μονολογείς. Μετά σχεδιάζεις τις διακοπές που θα ευχαριστήσουν και αυτή. Ο έρωτας τόσο μπερδεμένος και τόσο περίεργος, όπως τον έχουμε δει στον ελληνικό κινηματογράφο.

Μερικές φορές σου την ανάβει και τη «στολίζεις», με «κοσμητικά» επίθετα. Είσαι μάγκας όπως ο Φωτόπουλος ή ο Ρίζος, αλλά και συναισθηματίας και πάντα μπερδεμένος όπως ο Πάντζας. Δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις ένα πράγμα: την καρδιά της γυναίκας. Μάλλον στην ψυχολογία είχες κάνει κοπάνες για να βρεις γκόμενες, έτσι την πάτησες, και μένεις τώρα στην ίδια τάξη.

Το σχολείο της ζωής δεν το έχεις βγάλει ακόμα. Το παίζεις ξερόλας, αλλά δεν είσαι. Θέλεις να έχεις πάντα δίκιο, αλλά λίγες φορές έχεις και το ξέρεις. Τα βρίσκεις μαζί της, μετά από καυγαδάκια ή καυγάδες και θυμάστε τα παλιά. Αν σας έχουν ακούσει τα παιδιά, τότε ντρέπεστε και ξαναζείτε τον παλιό έρωτα σας, την παρανομία που ο μπαμπάς και η μαμά -και από τις δύο πλευρές- έκαναν ότι δεν έβλεπαν. Σιγά την παρανομία! Δεν σας κυνήγαγαν δα όπως τον Ηλιόπουλο τα αδέλφια της. Σου έχει γίνει απαραίτητη, σύντροφος και βοηθός, ανεξάρτητα τι λες.

Έτσι είσαι από το Μάιο. Σκεφτικός. Τι έχεις χριστιανέ μου, σου λέει. Τίποτε, της απαντάς. Εσύ ξέρεις όμως. Της το φιλάς για έκπληξη. Ρωτάς, παίρνεις πληροφορίες, διαβάζεις. Τηλεφωνάς και καταλήγεις. Αυτό ή το άλλο; Μάλλον ένα άλλο που είχα δει. Ναι θα της αρέσει, όπως ο Κωνσταντάρας όταν κανόνιζε για τη γυναικοπαρέα του. Με πλήρη μυστικότητα. Με πολλή τσαχπινιά. Με ερωτική διάθεση.

Καμιά φορά γλυκοκοιτάζεις καμιά μικρούλα. Ξεφεύγεις και αυτή το βλέπει. Σε κοιτάει στραβά και με ένα «Γιώργο!», σε βάζει στη θέση σου. Ποια θέση σου δηλαδή; Στη θέση του υπόδουλου, σκέφτεσαι, αλλά μετά, λες, έχει δίκιο, λες να την πλήγωσα. Και την αγκαλιάζεις, όπως ο Μπάρκουλης μετά από μα ζαβολιά του.

Η καθημερινότητα, τα βάσανα στην οικογένεια, σε έχουν γονατίσει. Τα παιδιά που φωνάζουν, κάνουν σκανταλιές. Τα μαλώνεις αλλά και τα δικαιολογείς. Τραβιέσαι από το πρόβλημα και την αφήνεις μόνη της. Ανάβει το κεφάλι σου, δεν είσαι τόσο αυστηρός όσο ο Μακρής, αυτή όμως είναι ικανή σαν την Βασιλειάδου. Και καταλαβαίνεις.

Εκεί της δίνεις τα χίλια δίκια. Ανεβαίνει στην εκτίμησή σου. Τι θα έκανες χωρίς αυτή; Ακόμα και όταν τσαντίζεται, δε λες τίποτε. Το δικαιούται. Δουλειά-σπίτι, τρέξιμο και κυνήγι. Πως αντέχει η φουκαριάρα, αναρωτιέσαι. Και οι παραξενιές της, είναι πλέον λογικές, ακόμα και τα ξεσπάσματά της τα δέχεσαι. Η κυρά είναι αυτή στο σπίτι και μερικές φορές δικαιούται να έχει τις κακές της. Να είναι κακιά αλλά και στοργική όπως η Σαπφώ Νοταρά.

Και στις διακοπές μια από τα ίδια. Καυγάδες, ανακατωσούρα, τρέξιμο με τα κουτσούβελα, δεν ξεκουράζεσαι. Σου χαλάει τη διάθεση και γκρινιάζεις, γίνεσαι ανυπόφορος και παράξενος, όπως μερικές φορές Ο Κωνσταντάρας.

Και με αυτά και με τα άλλα, έχεις φτάσει στο αμήν. Δεν είναι αυτές διακοπές. Του χρόνου θα κάνω μόνος μου διακοπές, δηλώνεις, όπως θα έλεγε αυστηρά ο Λογοθετίδης. Ξεκινάς για την επιστροφή. Αυτό το μέρος είναι πολύ ωραίο, εδώ θα τη φέρω του χρόνου, μαζί με τα μικρά διαβόλια, σκέφτεσαι. Το βλέπεις, σε καταλαβαίνει, κουνάει ελαφρά το κεφάλι της. Κάνεις το σοβαρό, όσο μπορείς.

Γιάννης Φραγκούλης

ΤΟ ΦΙΛΜ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ